Je hebt je waarschijnlijk afgevraagd hoe biscuits worden gemaakt. Naast de ingrediënten, ben je misschien ook geïnteresseerd in het bak- en bruiningsproces. Dit artikel geeft inzicht in de productie van biscuits. Dus, wat zit er in een biscuit? Lees verder om meer te leren! Hieronder staan de stappen in de biscuitproductie. Wat zit er in een biscuit? Hoe wordt het gemaakt? En wat gaat er in de verpakking?
Ingredients
In tegenstelling tot taarten, worden biscuits gemaakt van tarwebijn en gedeeltelijk gehydrogeneerde plantaardige oliën. Biscuits worden ook vaak gemaakt met invert-siroop, zout en rijsmiddelen. Er worden ook verschillende smaakstoffen aan biscuits toegevoegd. Biscuits zijn populair bij zowel kinderen als volwassenen. Ze vormen een goede thuisbasis voor een bedrijf dat winstgevend en gezond is. Hier zijn enkele veelvoorkomende ingrediënten die in fabrieksgebakken biscuits worden gevonden.
Eenvoudige biscuits, zoals botterbiscuits, bevatten 44% glucose, 13% Marie en 12% andere ingrediënten. Er zijn ook crackers en melkbiscuits. Sommige bevatten zelfs chocolade of room. Biscuitfabrieken hebben verschillende machines die de ingrediënten verwerken tot een perfect deeg. Tijdens het mengen is de deegtemperatuur ook belangrijk. Het deeg wordt in verschillende vormen gevormd en vervolgens naar de oven gebracht om te bakken.
Baktijd
In een fabriek begint het bakproces van biscuits met het vormen. Nadat het vormen is voltooid, worden de biscuits naar een grote oven gestuurd. Deze ovens zijn ofwel kolengestookt, gasgestookt of elektrisch verwarmd. De temperatuur in deze ovens wordt nauwkeurig geregeld om het juiste vochtgehalte te behouden en de structuur van de biscuit te ontwikkelen. Na het bakken worden de biscuits overgebracht naar een lopende band om af te koelen. Vervolgens worden de biscuits in verschillende vormen verpakt. In een primaire verpakking worden de biscuits in een plastic zak of een karton geplaatst.
Rond de jaren 1850 werden nieuwe soorten biscuitsnijmachines en mengmachines uitgevonden. Ondernemers die biscuitfabrieken oprichtten, waren de eersten die mixers gebruikten. George Palmer, die praktische bakkenkennis had, ontwierp vroege mixers. Deze machines waren verticale spil en bleven tot in de twintigste eeuw in gebruik. Vroege snijdmachines waren reciprocërend en leken erg op handgesneden biscuits. Deze machines bleven in productie tot de jaren 1960.
Verpakkingsproces
Er zijn veel dingen om in gedachten te houden bij het verpakkingsproces van biscuits in fabrieken. Vochtopname en verlies kunnen ervoor zorgen dat biscuits achteruitgaan. De biscuits kunnen ook onaangename smaken en ranzigheid ontwikkelen door vocht in de verpakking. Daarnaast kunnen insecten in de verpakking komen en een secundair probleem veroorzaken. Als je deze problemen wilt voorkomen, moet je op deze details letten.
Het verpakkingsproces van biscuits in fabrieken verschilt afhankelijk van de collation en stijl van het product. De meest voorkomende vormen van verpakking zijn automatische machines of lopende band systemen. De biscuits worden vervolgens in door elkaar gehusselde hopen, kolommen of andere vormen getransporteerd. Voor elk type biscuit heeft het verpakkingssysteem handige sorteereigenschappen, zoals de mogelijkheid om de grootte van de biscuit te identificeren. Deze machines kunnen tot 150 verpakkingen per minuut verwerken en kunnen worden gebruikt om verschillende producten te verpakken.
Bruiningsproces
Het traditionele bakproces wordt uitgevoerd door de ingrediënten tot een deeg te combineren. Echter, het type ingrediënten, de volgorde waarin ze worden gemengd, en de temperatuur waarop ze worden gebakken, beïnvloeden allemaal het uiteindelijke resultaat. Verschillende factoren moeten worden overwogen om ervoor te zorgen dat de uiteindelijke biscuit gelijkmatig bruin of donker chocolade is. Hier wordt een gedetailleerde uitleg gegeven over het proces van biscuitbakken. Het gebruik van een mixer is een andere optie. De gebruikte ingrediënten hangen echter af van het type biscuits dat wordt gemaakt.
DF, een oplosbaar polymeer, staat bekend om het remmen van de vorming van luchtbellen in het eindproduct. Hogere niveaus van DF leiden tot minder luchtbellen. Echter, biscuits met hoge niveaus van F vertonen geen significante vermindering van luchtbellen, en een groot aantal luchtbellen is te zien aan het einde van het bakproces. Daarentegen waren biscuits met een hoog niveau van F ook gevoelig voor luchtbellen, hoewel ze minder opvallend waren dan die met een hoog niveau van DF.
Smaakstoffen
Er zijn verschillende methoden die worden gebruikt voor het op smaak brengen gebakken producten in fabrieken. Sommige van de meest voorkomende zijn poeders die worden gebruikt in het biscuitmaakproces. Andere methoden omvatten het toevoegen van vloeibare smaakstoffen aan het beslag vóór het bakken of het gebruik van bestrooien en sprayen na het bakken. Sommige methoden omvatten het toevoegen van smaakstoffen aan niet-bakken delen van de biscuit. Deze methoden worden niet aanbevolen voor biscuits omdat ze over het algemeen te rommelig zijn en sterke geuren hebben.
Het proces van het bakken van een biscuit begint met het toevoegen van water aan het deeg. Naarmate de temperatuur stijgt, zetten water en luchtbellen zich snel uit, wat leidt tot een aanzienlijke toename van het volume. Het water in het deeg zorgt ervoor dat zetmeelmoleculen beginnen te gelatiniseren. Gelukkig is er zelden genoeg water in een biscuit om het zetmeel volledig te gelatiniseren, vooral in kort deeg. Na het bereiken van 70°C blijven de deegstukken stabiel en goed gevormd. Een verdere 70°C wordt bereikt wanneer het zetmeelgelatinisatieproces begint. Natriumbicarbonaat is een residu zout en heeft een verdonkeringseffect op biscuits.
